Muzeum
Wisława Szymborska
Są talerze, ale nie ma apetytu.
Są obrączki, ale nie ma wzajemności
od co najmniej trzystu lat.
Jest wachlarz - gdzie rumieńce?
Są miecze - gdzie gniew?
I lutnia ani brzęknie o szarej godzinie.
Z braku wieczności zgromadzono
dziesięć tysięcy starych rzeczy.
Omszały woźny drzemie słodko
zwiesiwszy wąsy nad gablotką.
Metale, glina, piórko ptasie
cichutko tryumfują w czasie.
Chichocze tylko szpilka po śmieszce z Egiptu.
Korona przeczekała głowę.
Przegrała dłoń do rękawicy.
Zwyciężył prawy but nad nogą.
Co do mnie, żyję, proszę wierzyć.
Mój wyścig z suknią nadal trwa.
A jaki ona upór ma!
A jak by ona chciała przeżyć!
There are the plates, but gone is the appetite.
There are the wedding rings, but gone is the love
these three hundred years.
There is the fan - where is the blush behind it?
There are the swords - where is the anger to use them?
And the lute won’t even twang at dusk.
For lack of eternity
ten thousand old things are gathered.
A mossy, old guard dozes sweetly,his moustache draped over a display case.
Metal, clay, birds’ feathers
quietly triumph in time.
Only an Egyptian girl’s hairpin giggles.
The crown outlasted the head.
The hand lost out to the glove.
The right shoe conquered the foot.
As for me, I still live, you know.
The fight with my dress goes on.
Oh, how stubborn my dress is!
And how it would love to survive me!
trans. Devon E. Mattys
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz